Dit woord is bij me blijven hangen na een voordracht van Dr Wissels voor de Vereniging van Mensen met Chronische Pijn (VMCP).Het thema was 'Alternatieve behandelingen bij pijn' en de spreker gaf aan dat we zowel in de klassieke geneeskunde als bij de alternatieve behandelingen gemoedsrust zoeken.Een soort geruststelling dat het allemaal zo erg niet is, er iets te doen valt aan de pijn, de klachten .We zijn tevreden over een behandelaar als die ons gemoedsrust geeft.
Ik kon hem hierin wel volgen maar bij mij roept dit woord veel meer op.
Door de jaren heen heb ik geaccepteerd beperkingen te hebben en ben ik doorheen vallen en opstaan op zoek gegaan naar de kracht in mezelf.Hier meer zicht op hebben, dat vertrouwen in mijn veerkracht doorheen pijn,geeft mij gemoedsrust.Een rust en kracht in mezelf waardoor ik minder afhankelijk ben van wat een behandelaar mij al of niet biedt.
Hierover nadenkend heb ik het boek van Bieke Vandekerckhove 'De smaak van stilte-hoe ik mij mezelf ben gaan wonen' herlezen . Ik deel graag- in mijn eigen woorden- de herkenning die me in dit boek zo sterk aanspreekt en tot gemoedsrust leidt.
In momenten van wanhoop, een overspoeld worden door pijn en beperkingen lijkt de energie om te knokken zich te bundelen tot 1 grote kracht.Achteraf denk ik dan 'hoe heb ik dat toen allemaal kunnen verdragen,wat deed me verdergaan'.Alle bijzaken verdwijnen naar de achtergrond en herstel/overleven/verdragen vraagt alle concentratie.Na de crisis valt die gebalde energie/aandacht weer uitéén .De verscheurdheid die dan naar boven komt is soms moeilijker te verdragen dan de crisissituatie:gepieker over toekomst/afhankelijkheid-onafhankelijkheid,financiële gevolgen,zelfbeeld,rouw om verlies van gezondheid-schuldgevoelens tov gezinsleden,onmacht, kwaadheid..Maar het krachtige vertrouwen dat ik in diepe ellende en eenzaamheid mocht ervaren, waakt onder al deze verscheurende gevoelens.Er is een soort innerlijk weten dat ik naakt en kwetsbaar juist ook sterk ben,er is een oervertrouwen dat me kracht en hoop geeft.Dit heeft voor mij geen religieuze kleur maar doet denken aan het 'geloof,hoop en liefde' dat ik in mijn opvoeding meekreeg.In het putteke van ellende en eenzaamheid werd alles in en rondom mij stil en kwam ik in contact met die kracht.Doorheen een gebroken gevoel heelde er iets van binnenuit.Op het moment dat ik alle verlangen en controle losliet, kreeg ik dat vertrouwen als geschenk.
Dit innerlijk weten geeft mij gemoedsrust.Die gemoedsrust geeft moed om ook in moeilijke situaties te blijven vertrouwen en er voor te gaan.Vandaar dat ik stel dat ik meer en beter mens geworden ben doorheen ziekte en pijn:meer mededogen, minder oordelen over anderen, dankbaarder en dienstbaar.
Dit wil niet zeggen dat ik niet meer overvallen word door gevoelens van onmacht, verzet, kwaadheid, onredelijkheid maar ik weet dat dit voorbij gaat en probeer dit niet te veroordelen.Ik mag er zijn in mijn onmacht en opstandigheid.
Ik voel me dan onrustig, verkrampt (ook meer pijn)en lijk dan vervreemd van dat vertrouwen en die gemoedsrust.
Om terug bij die gemoedsrust te komen- lees ik boeken zoals dat van Bieke - of zit in stilte en laat dingen komen en gaan -ga de natuur in -luister een bepaald muziekstuk of er komt 'toevallig' iets op mijn weg wat me uit de negatieve spiraal trekt ...
Ik wens jullie allen gemoedsrust en de moed en de kracht om de stilte te omarmen en onder de afgrond een wonderbaarlijke kracht te ontdekken.
vrijdag 9 maart 2012
dinsdag 31 januari 2012
Emoties n.a.v. oproep controlearts en evolutie in reactie
In de 6 jaar dat ik op invaliditeit sta, word ik regelmatig opgeroepen(eerst alle 3 maanden,later alle 6 maanden,nu jaarlijks)door een bijkomende verzekering invaliditeit.
De eerste jaren had ik ook de spanning,stress,wakker liggen,wenen nav oproep RIZIV arts maar deze neemt mijn dossier nu eindelijk au serieux en bevestigt dat ik werkonbekwaam ben.Op dat vlak ervaar ik gelukkig gemoedsrust.Ik hoor andere schrijnende verhalen en dan kan onderstaande 'theorie' ook van pas komen om je sterker te voelen staan.
De controlearts van mijn bijkomende verzekering heeft weinig begrip.Ik heb de vorige oproepen veel geweend uit onmacht tijdens en na het onderhoud en ging met een vernederd gevoel en uitgeput naar huis.Hij heeft me 50 procent werkbewaam verklaard.Dit leidde tot de helft van uitkering bijkomende invaliditeitsverzekering waar ik 23 jaar aan betaald heb als fulltime werknemer.Alle alternatieve behandelingen worden afgedaan als niet bestaand want niet erkend.Aangezien ik weiger een soort chemo voor mijn reuma te nemen,beschouwt hij mijn reuma als geen probleem voor mij anders zou ik wel met die medicatie starten.Met die medicatie zou ik wel in aanmerking komen voor 100 procent werkonbekwaam. Bijwerkingen van die medicatie,emotioneel aspect aangezien ik die chemo ook voor mijn leucemie had gehad,onzekerheid rond positief effect op reuma enz..daar had hij geen oor naar.Mijn andere dagdagelijkse medicatie wou hij niet noteren en ik voelde me voor blok staan.
En nu dus nieuwe oproep in de brievenbus.Ik ben nog steeds niet gestart met die bepaalde medicatie,ga nog steeds naar homeopaat,osteopaat en alernatief therapeut(voetreflexologie,shiatsu,accupressuur).Alle 14d heb ik mijn afspraak maar voor deze arts telt dit niet mee als behandeling.
Hoe ga ik nu om met deze oproep?
Aanvaarden werkonbekwaam te zijn is een proces en ik kan alle negatieve beïnvloeding op dat vlak missen . Ik voel geen drang meer om mijn recht te bewijzen aan die verzekeringsdokter en mijn evenwicht weer te laten overhoop gooien.
Ik overwoog een jaar geleden die zware medicatie op te starten ook al protesteerde heel mijn lijf hiertegen(ik rook,proefde,voelde terug alle ellende van vroegere chemo)om zo toch die 100 procent te krijgen maar ik ben nu content me hiertoe niet te hebben laten 'dwingen'.
In de opleiding vorig jaar kregen we het 'model van de existententiële kubus'.Hierin ontdek je dat we 8 keuzes hebben om met een bepaalde situatie,levensvraagstuk ,probleem om te gaan.
-Je kan erbij blijven of ervan weggaan:dwz de situatie onder ogen zien of kiezen om het probleem opzij te schuiven,er niet bij stil te staan,ontkenning,verdringen...
-je kan alleen of met anderen met deze situatie omgaan.Je kiest om mbt dit probleem,vraagstuk in contact te gaan met anderen of niet,overleggen,erover praten of in je eentje uitzoeken
-je kan de situatie op zijn beloop laten of je kan ingrijpen.Je laat het los en ziet wel wat gebeurt of je wijzigt iets zodat je iets doet met wat zich aandient.
De combinatie van deze 3 spanningen geeft 8 mogelijkheden.Het feit dat je keuzes hebt in hoe je met de situatie omgaat, geeft een gevoel van invloed,controle en verantwoordelijkheid.
Als ik dit nu toepas op mijn oproep, kies ik voor:
erbij blijven:ik sta stil bij hoe ik met die oproep om wil gaan,hoe kan ik me opstellen dat ik me niet meer gedomineerd voel.Ik kies dus niet om die oproep voor me uit te schuiven of te negeren
samen:ik bespreek met mijn partner wat deze oproep met me doet,hoe ik het deze keer wil aanpakken en vraag om mee te gaan.
op zijn beloop laten:dit is een nieuwe verhouding tot de situatie itt vorige oproepen.Ik ga geen nieuwe onderzoeken ondergaan om recente verslagen te hebben, overweeg geen aanpassing van medicatie om toch die 100 procent te krijgen.De situatie is zoals ze nu is en ik voel geen behoefte om iets te gaan bewijzen of veranderen.Ik grijp dus niet actief in om mijn dossier zwaarder te doen wegen
Het feit dat ik kan kiezen hoe ik me 'verhoud' tot de situatie maakt me minder tot slachtoffer. Ik voel me vrijer ook al zal ik zo mijn 100 procent niet krijgen.Ik kan telkens kiezen welke houding ik aanneem als er iets moeilijk op mijn weg komt.Die oproep is daar een voorbeeld van maar stilstaan bij erbij blijven -ervan weg/alleen-met anderen/op zijn beloop-ingrijpen geeft me een gevoel van bewust keuzes maken en in mijn kracht te staan .Ik bepaal in dit voorbeeld hoe ik mijn lijf behandel ook al heeft dit dan financiële consequenties.Mijn algemeen welzijn heeft hier baat bij.
Zo heb ik wat korte theorie meegegeven maar indien meer interesse,de 3dimensionele theorie kan je in een artikel van Kurt Renders en Siebrecht Vanhooren terugvinden op het internet.
groetjes
Ies
De eerste jaren had ik ook de spanning,stress,wakker liggen,wenen nav oproep RIZIV arts maar deze neemt mijn dossier nu eindelijk au serieux en bevestigt dat ik werkonbekwaam ben.Op dat vlak ervaar ik gelukkig gemoedsrust.Ik hoor andere schrijnende verhalen en dan kan onderstaande 'theorie' ook van pas komen om je sterker te voelen staan.
De controlearts van mijn bijkomende verzekering heeft weinig begrip.Ik heb de vorige oproepen veel geweend uit onmacht tijdens en na het onderhoud en ging met een vernederd gevoel en uitgeput naar huis.Hij heeft me 50 procent werkbewaam verklaard.Dit leidde tot de helft van uitkering bijkomende invaliditeitsverzekering waar ik 23 jaar aan betaald heb als fulltime werknemer.Alle alternatieve behandelingen worden afgedaan als niet bestaand want niet erkend.Aangezien ik weiger een soort chemo voor mijn reuma te nemen,beschouwt hij mijn reuma als geen probleem voor mij anders zou ik wel met die medicatie starten.Met die medicatie zou ik wel in aanmerking komen voor 100 procent werkonbekwaam. Bijwerkingen van die medicatie,emotioneel aspect aangezien ik die chemo ook voor mijn leucemie had gehad,onzekerheid rond positief effect op reuma enz..daar had hij geen oor naar.Mijn andere dagdagelijkse medicatie wou hij niet noteren en ik voelde me voor blok staan.
En nu dus nieuwe oproep in de brievenbus.Ik ben nog steeds niet gestart met die bepaalde medicatie,ga nog steeds naar homeopaat,osteopaat en alernatief therapeut(voetreflexologie,shiatsu,accupressuur).Alle 14d heb ik mijn afspraak maar voor deze arts telt dit niet mee als behandeling.
Hoe ga ik nu om met deze oproep?
Aanvaarden werkonbekwaam te zijn is een proces en ik kan alle negatieve beïnvloeding op dat vlak missen . Ik voel geen drang meer om mijn recht te bewijzen aan die verzekeringsdokter en mijn evenwicht weer te laten overhoop gooien.
Ik overwoog een jaar geleden die zware medicatie op te starten ook al protesteerde heel mijn lijf hiertegen(ik rook,proefde,voelde terug alle ellende van vroegere chemo)om zo toch die 100 procent te krijgen maar ik ben nu content me hiertoe niet te hebben laten 'dwingen'.
In de opleiding vorig jaar kregen we het 'model van de existententiële kubus'.Hierin ontdek je dat we 8 keuzes hebben om met een bepaalde situatie,levensvraagstuk ,probleem om te gaan.
-Je kan erbij blijven of ervan weggaan:dwz de situatie onder ogen zien of kiezen om het probleem opzij te schuiven,er niet bij stil te staan,ontkenning,verdringen...
-je kan alleen of met anderen met deze situatie omgaan.Je kiest om mbt dit probleem,vraagstuk in contact te gaan met anderen of niet,overleggen,erover praten of in je eentje uitzoeken
-je kan de situatie op zijn beloop laten of je kan ingrijpen.Je laat het los en ziet wel wat gebeurt of je wijzigt iets zodat je iets doet met wat zich aandient.
De combinatie van deze 3 spanningen geeft 8 mogelijkheden.Het feit dat je keuzes hebt in hoe je met de situatie omgaat, geeft een gevoel van invloed,controle en verantwoordelijkheid.
Als ik dit nu toepas op mijn oproep, kies ik voor:
erbij blijven:ik sta stil bij hoe ik met die oproep om wil gaan,hoe kan ik me opstellen dat ik me niet meer gedomineerd voel.Ik kies dus niet om die oproep voor me uit te schuiven of te negeren
samen:ik bespreek met mijn partner wat deze oproep met me doet,hoe ik het deze keer wil aanpakken en vraag om mee te gaan.
op zijn beloop laten:dit is een nieuwe verhouding tot de situatie itt vorige oproepen.Ik ga geen nieuwe onderzoeken ondergaan om recente verslagen te hebben, overweeg geen aanpassing van medicatie om toch die 100 procent te krijgen.De situatie is zoals ze nu is en ik voel geen behoefte om iets te gaan bewijzen of veranderen.Ik grijp dus niet actief in om mijn dossier zwaarder te doen wegen
Het feit dat ik kan kiezen hoe ik me 'verhoud' tot de situatie maakt me minder tot slachtoffer. Ik voel me vrijer ook al zal ik zo mijn 100 procent niet krijgen.Ik kan telkens kiezen welke houding ik aanneem als er iets moeilijk op mijn weg komt.Die oproep is daar een voorbeeld van maar stilstaan bij erbij blijven -ervan weg/alleen-met anderen/op zijn beloop-ingrijpen geeft me een gevoel van bewust keuzes maken en in mijn kracht te staan .Ik bepaal in dit voorbeeld hoe ik mijn lijf behandel ook al heeft dit dan financiële consequenties.Mijn algemeen welzijn heeft hier baat bij.
Zo heb ik wat korte theorie meegegeven maar indien meer interesse,de 3dimensionele theorie kan je in een artikel van Kurt Renders en Siebrecht Vanhooren terugvinden op het internet.
groetjes
Ies
zondag 15 januari 2012
Baaldag/weekend
Wat voelt het leven zwaar dit weekend.
Gisteren was ik één en al frustratie en kwaadheid.Vandaag overheerst verdriet.Het gekende patroon van kwaadheid dat verdriet toedekt .Als ik naar mijn gevoel ga,overheerst het verdriet en ongelukkig gevoel.
Ik weet dat teleurstelling bij het leven hoort maar het éne zet het andere in gang.vb Gisteren zou de eigenaar van de bos naast ons gevaarlijk hellende bomen komen omzagen.Hij had dit al weken beloofd en gisteren kwam hij weer niet opdagen.Ik bel hem en voel me aan het lijntje gehouden want weer loze beloften.
Nadien sta ik op ontploffen, erger me aan alle rommel en onafgewerkte zaken in huis.Verkramp in vingers en tenen van kwaadheid en heb het gevoel dat alles tegenwerkt. Ik zoek iemand om me op af te reageren dus mijn partner krijgt de volle laag want gaat teveel naar fitness of zit aan PC en in huis blijft alles liggen want ik kan het fysiek niet enz....Onredelijk maar mijn kwaadheid en frustratie overheersen.
Ik leg de reden bij anderen terwijl er binnen in mij een storm waait.
Ik merk dat ik me dan in de steek gelaten voel door alles en iedereen. Ik ben ook kwaad op mijn lijf dat me niet toelaat om zelf het heft in handen te nemen voor bepaalde karweien die me op zo'n momenten ergernis geven (vb kelder opruimen,bakken wegzetten ..)
Het valt me ook op hoe ik dan van de ene conclusie naar de andere stap 'het is altijd hetzelfde,je hebt weer niet dit of dat zo of zus gedaan.....' Het lukt me niet om mezelf op zo'n momenten af te remmen of te relativeren.Dit maakt me nog kwader en ik zit in een viscieuze cirkel en de frustratie van pijnpatiente komt dan ook extra naar boven.Ik heb geen fysieke uitlaatklep meer voor die kwaadheid en dat mis ik.
Gister de dag doorgesparteld en vanmorgen word ik zeer verdrietig wakker.Ik had geen zin om op te staan en eens beneden begin ik nav een kleine opmerking van mijn partner te wenen. Verdriet en machteloosheid overheersen, geen kwaadheid meer maar 1 brok verdriet.
De mentale weerslag vind ik soms moeilijker dragen dan de fysieke pijn. Op zo' momenten voel ik dat ik mezelf veroordeel over hoe ik me gedraag, heb het gevoel me aan te stellen ,egoïstisch te zijn, zelf tekort te schieten want mijn partner doet al zoveel enz...Hoe kan ik hier mezelf met mededogen bekijken ipv af te kraken?
Wat kan ik constructief doen met al deze gevoelens en zo kom ik nu op mijn blog wat ventileren. Mijn verdriet wordt er niet minder door maar ik zink er niet in weg en neem op die manier verantwoordelijkheid op voor wat ik voel:dit hoort op dit moment bij mij maar zal weer overgaan als ik mijn verzet en veroordelen opgeef.
Het met mijn rug tegen de muur voelen staan(zoals tov boseigenaar)roept het machteloze gevoel op dat ik zo dikwijls tegenkom mbt mijn lijf. Zo'n voorval roept dan ook mijn aangeleerde reactiepatroon op:van kwaadheid naar verdriet. Ik groei hierin maar het is zo vermoeiend en belastend voor mij en mijn omgeving en ik heb hier nog een weg in te gaan.
Anderen de schuld geven haalt niets uit want ik zal nooit het gedrag van anderen kunnen beheersen en in eerste instantie leg ik de reden van mijn gevoelens wel bij de ander. Onrecht en teleurstelling zullen er altijd zijn en ik probeer dit in een ruimer perspectief te zien maar dat lukt beter in mijn verdriet dan in mijn kwaadheid.
Ik ga nog eens het boekje 'Werken met woede' van Chödrön herlezen. Dit heb ik tijdens de opleiding leren kennen maar ik ervaar dat ik de concrete tips ivm 'loslaten van woede' op de momenten dat ik erin zit, niet hanteer.De principes ken ik ,ze toepassen is iets anders :-(
Gevolgen van al deze emoties :
Fysiek:verkrampingen, vermoeidheid, misselijkheid.
Psychisch:verdrietig gevoel,me niet begrepen voelen, eenzaam
Sociaal : ik wil niemand zien of horen,laat me allemaal met rust
Spiritueel::is dit het leven, wat voor zin heeft het allemaal ,het leven is te moeilijk voor mij
En dat allemaal nav een afspraak die niet nageleefd werd.......
Herkenbaar???
lieve groet
Ies
Gisteren was ik één en al frustratie en kwaadheid.Vandaag overheerst verdriet.Het gekende patroon van kwaadheid dat verdriet toedekt .Als ik naar mijn gevoel ga,overheerst het verdriet en ongelukkig gevoel.
Ik weet dat teleurstelling bij het leven hoort maar het éne zet het andere in gang.vb Gisteren zou de eigenaar van de bos naast ons gevaarlijk hellende bomen komen omzagen.Hij had dit al weken beloofd en gisteren kwam hij weer niet opdagen.Ik bel hem en voel me aan het lijntje gehouden want weer loze beloften.
Nadien sta ik op ontploffen, erger me aan alle rommel en onafgewerkte zaken in huis.Verkramp in vingers en tenen van kwaadheid en heb het gevoel dat alles tegenwerkt. Ik zoek iemand om me op af te reageren dus mijn partner krijgt de volle laag want gaat teveel naar fitness of zit aan PC en in huis blijft alles liggen want ik kan het fysiek niet enz....Onredelijk maar mijn kwaadheid en frustratie overheersen.
Ik leg de reden bij anderen terwijl er binnen in mij een storm waait.
Ik merk dat ik me dan in de steek gelaten voel door alles en iedereen. Ik ben ook kwaad op mijn lijf dat me niet toelaat om zelf het heft in handen te nemen voor bepaalde karweien die me op zo'n momenten ergernis geven (vb kelder opruimen,bakken wegzetten ..)
Het valt me ook op hoe ik dan van de ene conclusie naar de andere stap 'het is altijd hetzelfde,je hebt weer niet dit of dat zo of zus gedaan.....' Het lukt me niet om mezelf op zo'n momenten af te remmen of te relativeren.Dit maakt me nog kwader en ik zit in een viscieuze cirkel en de frustratie van pijnpatiente komt dan ook extra naar boven.Ik heb geen fysieke uitlaatklep meer voor die kwaadheid en dat mis ik.
Gister de dag doorgesparteld en vanmorgen word ik zeer verdrietig wakker.Ik had geen zin om op te staan en eens beneden begin ik nav een kleine opmerking van mijn partner te wenen. Verdriet en machteloosheid overheersen, geen kwaadheid meer maar 1 brok verdriet.
De mentale weerslag vind ik soms moeilijker dragen dan de fysieke pijn. Op zo' momenten voel ik dat ik mezelf veroordeel over hoe ik me gedraag, heb het gevoel me aan te stellen ,egoïstisch te zijn, zelf tekort te schieten want mijn partner doet al zoveel enz...Hoe kan ik hier mezelf met mededogen bekijken ipv af te kraken?
Wat kan ik constructief doen met al deze gevoelens en zo kom ik nu op mijn blog wat ventileren. Mijn verdriet wordt er niet minder door maar ik zink er niet in weg en neem op die manier verantwoordelijkheid op voor wat ik voel:dit hoort op dit moment bij mij maar zal weer overgaan als ik mijn verzet en veroordelen opgeef.
Het met mijn rug tegen de muur voelen staan(zoals tov boseigenaar)roept het machteloze gevoel op dat ik zo dikwijls tegenkom mbt mijn lijf. Zo'n voorval roept dan ook mijn aangeleerde reactiepatroon op:van kwaadheid naar verdriet. Ik groei hierin maar het is zo vermoeiend en belastend voor mij en mijn omgeving en ik heb hier nog een weg in te gaan.
Anderen de schuld geven haalt niets uit want ik zal nooit het gedrag van anderen kunnen beheersen en in eerste instantie leg ik de reden van mijn gevoelens wel bij de ander. Onrecht en teleurstelling zullen er altijd zijn en ik probeer dit in een ruimer perspectief te zien maar dat lukt beter in mijn verdriet dan in mijn kwaadheid.
Ik ga nog eens het boekje 'Werken met woede' van Chödrön herlezen. Dit heb ik tijdens de opleiding leren kennen maar ik ervaar dat ik de concrete tips ivm 'loslaten van woede' op de momenten dat ik erin zit, niet hanteer.De principes ken ik ,ze toepassen is iets anders :-(
Gevolgen van al deze emoties :
Fysiek:verkrampingen, vermoeidheid, misselijkheid.
Psychisch:verdrietig gevoel,me niet begrepen voelen, eenzaam
Sociaal : ik wil niemand zien of horen,laat me allemaal met rust
Spiritueel::is dit het leven, wat voor zin heeft het allemaal ,het leven is te moeilijk voor mij
En dat allemaal nav een afspraak die niet nageleefd werd.......
Herkenbaar???
lieve groet
Ies
maandag 2 januari 2012
Nieuwjaarswens
Ik geef voor 2012 graag het beeld mee van 'de diamant IN ons'.
Heel ons leven wordt geslepen aan vorm en schittering afhankelijk van wat op onze weg komt.Soms is ie dof en overschaduwd en plots kan ie schitteren en alles kleur, kracht en glans geven.
Ik kreeg deze tekst als nieuwjaarswens doorgestuurd en wil die(wat aangepast) graag met julllie delen.
DIAMANT
jij werd geboren, met een grote,energetische diamant
welke jouw schepper,midden in jouw hart heeft geplant.
Deze kostbare schat heeft een belangrijk doel,
hij zorgt voor jouw verbindingsgevoel.
De verbinding met liefde, is altijd in jou aanwezig.
Deze is onlosmakelijk en daarom zeer stevig.
Wat er ook gebeurt in jouw dagelijkse leven,
deze diamant zal jou de nodige kracht en liefde geven.
Vaak zal hij schitteren, dan weer is hij dof,
soms is hij ingekapseld, of zit onder het aardse stof.
Maar niets kan hem werkelijk deren,
er zijn wel enkele inzichten die hij jou kan leren.
Want als je beseft dat veel in het leven een illusie blijkt,
en je door dagelijkse ervaringen kan worden verrijkt,
dan ben je méér puur en onbevreesd,
en juist dan straalt jouw diamant het meest!
Voel nu hoe deze krachtbron in jou vibreert,
hij is je katalysator,die je hele innerlijke zijn beheert.
Laten we ons samen verbinden via onze diamant van licht,
geheel met onze liefde op eenheid gericht.
Ariël
Een gezond 2012 gewenst waarin je de kracht vindt om te blijven liefhebben, hopen, dromen en danken.
Ies
Heel ons leven wordt geslepen aan vorm en schittering afhankelijk van wat op onze weg komt.Soms is ie dof en overschaduwd en plots kan ie schitteren en alles kleur, kracht en glans geven.
Ik kreeg deze tekst als nieuwjaarswens doorgestuurd en wil die(wat aangepast) graag met julllie delen.
DIAMANT
jij werd geboren, met een grote,energetische diamant
welke jouw schepper,midden in jouw hart heeft geplant.
Deze kostbare schat heeft een belangrijk doel,
hij zorgt voor jouw verbindingsgevoel.
De verbinding met liefde, is altijd in jou aanwezig.
Deze is onlosmakelijk en daarom zeer stevig.
Wat er ook gebeurt in jouw dagelijkse leven,
deze diamant zal jou de nodige kracht en liefde geven.
Vaak zal hij schitteren, dan weer is hij dof,
soms is hij ingekapseld, of zit onder het aardse stof.
Maar niets kan hem werkelijk deren,
er zijn wel enkele inzichten die hij jou kan leren.
Want als je beseft dat veel in het leven een illusie blijkt,
en je door dagelijkse ervaringen kan worden verrijkt,
dan ben je méér puur en onbevreesd,
en juist dan straalt jouw diamant het meest!
Voel nu hoe deze krachtbron in jou vibreert,
hij is je katalysator,die je hele innerlijke zijn beheert.
Laten we ons samen verbinden via onze diamant van licht,
geheel met onze liefde op eenheid gericht.
Ariël
Een gezond 2012 gewenst waarin je de kracht vindt om te blijven liefhebben, hopen, dromen en danken.
Ies
zondag 18 december 2011
Ontroering
Naar aanleiding van Kerstmis bezoek ik een aantal mensen vanuit ziekenzorg en overhandig hen een presentje(keukenhanddoeken).Het is de eerste keer dat ik me hiervoor engageer en ik ervaar direct dat het niet om het presentje gaat. Het belangrijkste is dat ik 'present' ben om er als mens te zijn ,niet met mijn verhaal maar om naar het hunne te luisteren.
Ik ben ontroerd door de hartelijkheid waarmee ik onthaald word. En dan krijg ik een onverwacht cadeau.Een mevrouw vertelt me hoe ze haar hersenbloeding (okt 2010)als een geschenk kan zien. Ze is nog éénzijdig verlamd, erg moe maar staat sinds ze geconfronteerd werd met beperkingen anders in het leven.Ik herken veel dingen in haar verhaal ..vb geniet nu bewuster van kleine dingen, heeft een eerlijker contact met haar omgeving en durft meer voor zichzelf kiezen, heeft meer begrip gekregen tov anderen die lijden,voelt dat er 'meer' is waaruit ze de kracht kan halen om negatieve gevoelens om te buigen.
De verlamming zorgde voor het opmaken van een soort balans zowel naar relaties toe als doelen in haar leven. Hoe kan ik ondanks tegenslag en afhankelijkheid mezelf als mens ontplooien. Niet meer meekunnen in de race van werken gaan, presteren geeft ruimte om andere bronnen te ontdekken.
Ik kon direct aanvoelen wat deze mevrouw bedoelde en vond de puurheid van het contact een geschenk.We hadden elkaar nooit gezien en toch was er veel herkenning en dankbaarheid om deze ontmoeting.Ik heb afgesproken dat ik ,los van ziekenzorg, maandelijks op bezoek zal komen.
Zonder mijn beperkingen was ik nog steeds werkende en had ik geen idee van de kracht en dankbaarheid die ik ervaar door me op vrijwillige basis te engageren.
Er zijn deuren dicht gegaan maar de nieuwe deuren geven voldoening op een diep menselijk niveau. Op de palliatieve afdeling,in mijn contacten via ziekenzorg of pijnvereniging kom ik dichter bij wie ik echt ben, zonder franjes of prestatiedrang. Dit zien helpt om moeilijke dagen te overbruggen.Net door mijn invaliditeit kom ik bij andere zingeving en doelen.
Dit stemt me dankbaar, ontroert en helpt lijden dragen. Net als die mevrouw ben ik via ziekte bij andere krachtbronnen gekomen die me meer en beter mens doen voelen.Ik kan niet genezen van mijn reuma en vervroegde slijtage maar ik kan wel 'helen' .
Vertrouwen hebben in het leven en de liefde-geloven dat ik de kracht zal hebben om te dragen wat op mijn weg komt- daar wil ik voor kiezen !Oefenen in levenskunst doorheen pijn en beperkingen.
Onderstaande tekst van Catharina Visser vind ik zeer herkenbaar en sterk.
Is er een kracht die geneest/heelt ?
Als wij op de bodem van ons kunnen zijn.
Als wij pijn hebben, ziek zijn,
of eenzaam door de dagen gaan:
is er een kracht die ons doet opstaan?
Kom mij niet aan met mooie woorden.
Zeg niet dat lijden een zin heeft ,een doel!
Als de afgrond zich opent en nergens houvast is.
Troost mij dan niet met andermans pijn.
Kom mij niet aan met de schoonheid van de zon.
Maar waak met mij in de grot van de smart.
Begrijp ten volle de omvang van mijn klacht.
Kleineer mij niet, laat mij mijn waardigheid.
Wie weet...in de nacht tussen jou en mij
roert zich een kracht die geneest/heelt
Ik ben ontroerd door de hartelijkheid waarmee ik onthaald word. En dan krijg ik een onverwacht cadeau.Een mevrouw vertelt me hoe ze haar hersenbloeding (okt 2010)als een geschenk kan zien. Ze is nog éénzijdig verlamd, erg moe maar staat sinds ze geconfronteerd werd met beperkingen anders in het leven.Ik herken veel dingen in haar verhaal ..vb geniet nu bewuster van kleine dingen, heeft een eerlijker contact met haar omgeving en durft meer voor zichzelf kiezen, heeft meer begrip gekregen tov anderen die lijden,voelt dat er 'meer' is waaruit ze de kracht kan halen om negatieve gevoelens om te buigen.
De verlamming zorgde voor het opmaken van een soort balans zowel naar relaties toe als doelen in haar leven. Hoe kan ik ondanks tegenslag en afhankelijkheid mezelf als mens ontplooien. Niet meer meekunnen in de race van werken gaan, presteren geeft ruimte om andere bronnen te ontdekken.
Ik kon direct aanvoelen wat deze mevrouw bedoelde en vond de puurheid van het contact een geschenk.We hadden elkaar nooit gezien en toch was er veel herkenning en dankbaarheid om deze ontmoeting.Ik heb afgesproken dat ik ,los van ziekenzorg, maandelijks op bezoek zal komen.
Zonder mijn beperkingen was ik nog steeds werkende en had ik geen idee van de kracht en dankbaarheid die ik ervaar door me op vrijwillige basis te engageren.
Er zijn deuren dicht gegaan maar de nieuwe deuren geven voldoening op een diep menselijk niveau. Op de palliatieve afdeling,in mijn contacten via ziekenzorg of pijnvereniging kom ik dichter bij wie ik echt ben, zonder franjes of prestatiedrang. Dit zien helpt om moeilijke dagen te overbruggen.Net door mijn invaliditeit kom ik bij andere zingeving en doelen.
Dit stemt me dankbaar, ontroert en helpt lijden dragen. Net als die mevrouw ben ik via ziekte bij andere krachtbronnen gekomen die me meer en beter mens doen voelen.Ik kan niet genezen van mijn reuma en vervroegde slijtage maar ik kan wel 'helen' .
Vertrouwen hebben in het leven en de liefde-geloven dat ik de kracht zal hebben om te dragen wat op mijn weg komt- daar wil ik voor kiezen !Oefenen in levenskunst doorheen pijn en beperkingen.
Onderstaande tekst van Catharina Visser vind ik zeer herkenbaar en sterk.
Is er een kracht die geneest/heelt ?
Als wij op de bodem van ons kunnen zijn.
Als wij pijn hebben, ziek zijn,
of eenzaam door de dagen gaan:
is er een kracht die ons doet opstaan?
Kom mij niet aan met mooie woorden.
Zeg niet dat lijden een zin heeft ,een doel!
Als de afgrond zich opent en nergens houvast is.
Troost mij dan niet met andermans pijn.
Kom mij niet aan met de schoonheid van de zon.
Maar waak met mij in de grot van de smart.
Begrijp ten volle de omvang van mijn klacht.
Kleineer mij niet, laat mij mijn waardigheid.
Wie weet...in de nacht tussen jou en mij
roert zich een kracht die geneest/heelt
donderdag 1 december 2011
Het is wat het is.
Ik merk dat er interesse is in het thema want het blog is al een 60 keer gelezen maar blijkbaar is er een drempel om te reageren of onvoldoende uitnodiging?
Schrikt het aanmaken van een google account af?Zou het makkelijker zijn als ik een emailadres geef om op te reageren? Ik kan dan eventueel op het blog bedenkingen, ervaringen e.a. teruggeven.
Wie wil, mag altijd reageren op ies.1@hotmail.com en dan krijg je zeker reactie.Om het verbindende van het blog te laten groeien is dit misschien een goede tussenstap??
Vandaag heb ik een mindere dag.Bij het wakker worden een zeurende pijn , weinig energie en geen zin om uit bed te komen. Ik probeer dan het negatieve gevoel om te buigen door 10 dingen te benoemen waarvoor ik dankbaar ben. Ik kom aan 10 maar een 'gezond lichaam' zit er niet tussen.Wat is het soms moeilijk om te zien wat ik wel heb en me niet blind te staren op wat er niet is.
Waarom lijkt wat er wel is vanzelfsprekend en wat er niet is, iets wat me 'afgepakt' is- alsof gezond zijn een recht is ,iets wat ik kan opeisen. De realiteit maakt duidelijk dat het zo niet werkt.Ik ben me op zo'n moment vooral bewust van wat niet goed functioneert. (dat ik vb in -en uitadem vind ik heel normaal terwijl dit ook niet voor iedereen zo is.)
Ik heb geleerd dit frustrerende gevoel te verdragen en laat het bestaan.Alles gaat over, niets blijft even erg aanvoelen:daar trek ik me aan op !
Verzet ertegen is immers puur energieverlies dus 'het is wat het is '.
Makkelijker gezegd dan gedaan maar dat zullen jullie wel herkennen ...Iedere dag is een dag om hiermee te oefenen ;-)
Ik heb ook ervaren dat het belangrijk is dat ik op zo'n dagen, zin of geen zin,mezelf 1ding in de voormiddag en 1 ding in de namiddag opleg. Niets doen,in bed blijven leidt zeker niet tot een beter gevoel.
Dat ding kan enkele blz lezen zijn, mijn zelfzorg vb voor een bepaald uur gewassen zijn , een telefoon doen of mail sturen...Het gaat dus over iets klein en soms heel dagdagelijks als mezelf wassen.
Me opsluiten in dat negatieve gevoel heeft nog nooit geholpen ook al durf ik me daar soms aan overgeven ....
Ook dan is het wat het is tot ik wel de stap tot enige activiteit/contact zet.Door daar niet te hard over te oordelen,mezelf op zo'n dagen ook graag te zien (dit stukje hoort ook bij mij) kom ik terug 'boven water'. De pijn wordt niet minder door die activiteit maar mentaal doet het me goed om 'iets' te doen, betekenen en het leidt af van het gefixeerd zijn op de pijn of gepieker.
Ik heb het gevoel dat wij pijncliënten veerkrachtige mensen zijn.Telkens opnieuw kiezen we om het beste uit onszelf en de dag te halen. Dit gebeurt met vallen en opstaan en de ene dag al makkelijker dan de andere.
Dit is misschien een positievere manier om naar jezelf te kijken. We hebben de keuze hoe we ons t.o.v. onze pijn verhouden en hieruit put ik kracht en weerbaarheid.
lieve groet
Schrikt het aanmaken van een google account af?Zou het makkelijker zijn als ik een emailadres geef om op te reageren? Ik kan dan eventueel op het blog bedenkingen, ervaringen e.a. teruggeven.
Wie wil, mag altijd reageren op ies.1@hotmail.com en dan krijg je zeker reactie.Om het verbindende van het blog te laten groeien is dit misschien een goede tussenstap??
Vandaag heb ik een mindere dag.Bij het wakker worden een zeurende pijn , weinig energie en geen zin om uit bed te komen. Ik probeer dan het negatieve gevoel om te buigen door 10 dingen te benoemen waarvoor ik dankbaar ben. Ik kom aan 10 maar een 'gezond lichaam' zit er niet tussen.Wat is het soms moeilijk om te zien wat ik wel heb en me niet blind te staren op wat er niet is.
Waarom lijkt wat er wel is vanzelfsprekend en wat er niet is, iets wat me 'afgepakt' is- alsof gezond zijn een recht is ,iets wat ik kan opeisen. De realiteit maakt duidelijk dat het zo niet werkt.Ik ben me op zo'n moment vooral bewust van wat niet goed functioneert. (dat ik vb in -en uitadem vind ik heel normaal terwijl dit ook niet voor iedereen zo is.)
Ik heb geleerd dit frustrerende gevoel te verdragen en laat het bestaan.Alles gaat over, niets blijft even erg aanvoelen:daar trek ik me aan op !
Verzet ertegen is immers puur energieverlies dus 'het is wat het is '.
Makkelijker gezegd dan gedaan maar dat zullen jullie wel herkennen ...Iedere dag is een dag om hiermee te oefenen ;-)
Ik heb ook ervaren dat het belangrijk is dat ik op zo'n dagen, zin of geen zin,mezelf 1ding in de voormiddag en 1 ding in de namiddag opleg. Niets doen,in bed blijven leidt zeker niet tot een beter gevoel.
Dat ding kan enkele blz lezen zijn, mijn zelfzorg vb voor een bepaald uur gewassen zijn , een telefoon doen of mail sturen...Het gaat dus over iets klein en soms heel dagdagelijks als mezelf wassen.
Me opsluiten in dat negatieve gevoel heeft nog nooit geholpen ook al durf ik me daar soms aan overgeven ....
Ook dan is het wat het is tot ik wel de stap tot enige activiteit/contact zet.Door daar niet te hard over te oordelen,mezelf op zo'n dagen ook graag te zien (dit stukje hoort ook bij mij) kom ik terug 'boven water'. De pijn wordt niet minder door die activiteit maar mentaal doet het me goed om 'iets' te doen, betekenen en het leidt af van het gefixeerd zijn op de pijn of gepieker.
Ik heb het gevoel dat wij pijncliënten veerkrachtige mensen zijn.Telkens opnieuw kiezen we om het beste uit onszelf en de dag te halen. Dit gebeurt met vallen en opstaan en de ene dag al makkelijker dan de andere.
Dit is misschien een positievere manier om naar jezelf te kijken. We hebben de keuze hoe we ons t.o.v. onze pijn verhouden en hieruit put ik kracht en weerbaarheid.
lieve groet
vrijdag 18 november 2011
Pijn als groeikans
Is pijn een uitnodiging om anders in het leven te gaan staan ?
Kan pijn een soort richtingaanwijzer zijn naar wie we echt zijn?
Kan pijn,ziekte ons helpen andere en bewustere keuzes te maken?
Kunnen we de mogelijkheden binnen onze beperkingen zien en hier kansen in herkennen?
Wil ons lichaam ons iets duidelijk maken?
Ik wil het energievretende,frustrerende,verlammende effect van de pijn niet minimaliseren maar we zijn meer dan pijnpatiënt. We kunnen als mens groeien doorheen de pijn.
Het is een weg van angst,onzekerheid,onmacht en isolement naar bronnen van kracht en verbondenheid.
Met dit blog wil ik vooral die bronnen van kracht en verbondenheid samen met lotgenoten verkennen.
In mijn zoektocht naar zin en betekenis heb ik vorig jaar de internetopleiding 'Coaching en counseling existentieel welzijn gevolgd.De schatten die ik daar vergaard heb, wil ik graag met jullie delen http://existentieelwelzijn.be/
Pijn raakt ons als mens in al onze bestaansdimensies:fysiek,sociaal,psychisch en spiritueel. Ik zou graag samen met jullie op zoek gaan hoe pijn in de verschillende dimensies ons leven beinvloedt.
Wat kan op fysiek,sociaal,psychisch en spiriteel niveau bijdragen tot meer welzijn.We kunnen hierin leren van elkaar en zo ons welzijn verhogen.In een eerste bijdrage heb ik die dimensies belicht.
Vragen die mij geholpen hebben om liefdevoller in het leven te staan en met mijn pijn om te gaan i.p.v. me slachtoffer te voelen zijn o.a.:
-wat helpt mij om mijn pijn te verdragen(en ik heb het niet over noodzakelijke pijnstillers of behandelingen)
-waar haal ik de kracht vandaan om als het 'op' lijkt ,toch door te gaan.
-wie of wat inspireert mij op moeilijke momenten
-verlies van gezondheid vraagt rouwtijd:hoe geef ik mezelf die ruimte .......
Op deze manier omgaan met 'wat mijn lijf me duidelijk maakt' heeft mij geholpen om de mogelijkheden binnen de beperkingen te zien en te ervaren. Ik kan stellen dat ik meer en beter mens geworden ben ondanks/dankzij de pijn.
Aarzel niet om te reageren. In verbinding met elkaar kunnen we elkaars welzijn positief beïnvloeden,daar ben ik van ovetuigd en wil ik graag aan meewerken .
Ik ben een 51 j gehuwde vrouw en sta sinds 2006 op invaliditeit.Ik heb op 17j leukemie gehad dus ben al jong geconfronteerd met sterfelijkheid en gezondheidsproblemen.Ik ben 23 j actief geweest als psychiatrisch verpleegkundige maar rugoperaties en reuma leidden tot invaliditeit.
Ik ben nu 6h per week vrijwilligster op een palliatieve afdeling en sinds kort bestuurslid van de vereniging van mensen met chronische pijn en belangenbehartiging chronische patiënten.
Ik hoop samen met jullie van dit blog een soort lichtpunt te maken waarin we herkenning,steun en kracht vinden bij elkaar.
Kan pijn een soort richtingaanwijzer zijn naar wie we echt zijn?
Kan pijn,ziekte ons helpen andere en bewustere keuzes te maken?
Kunnen we de mogelijkheden binnen onze beperkingen zien en hier kansen in herkennen?
Wil ons lichaam ons iets duidelijk maken?
Ik wil het energievretende,frustrerende,verlammende effect van de pijn niet minimaliseren maar we zijn meer dan pijnpatiënt. We kunnen als mens groeien doorheen de pijn.
Het is een weg van angst,onzekerheid,onmacht en isolement naar bronnen van kracht en verbondenheid.
Met dit blog wil ik vooral die bronnen van kracht en verbondenheid samen met lotgenoten verkennen.
In mijn zoektocht naar zin en betekenis heb ik vorig jaar de internetopleiding 'Coaching en counseling existentieel welzijn gevolgd.De schatten die ik daar vergaard heb, wil ik graag met jullie delen http://existentieelwelzijn.be/
Pijn raakt ons als mens in al onze bestaansdimensies:fysiek,sociaal,psychisch en spiritueel. Ik zou graag samen met jullie op zoek gaan hoe pijn in de verschillende dimensies ons leven beinvloedt.
Wat kan op fysiek,sociaal,psychisch en spiriteel niveau bijdragen tot meer welzijn.We kunnen hierin leren van elkaar en zo ons welzijn verhogen.In een eerste bijdrage heb ik die dimensies belicht.
Vragen die mij geholpen hebben om liefdevoller in het leven te staan en met mijn pijn om te gaan i.p.v. me slachtoffer te voelen zijn o.a.:
-wat helpt mij om mijn pijn te verdragen(en ik heb het niet over noodzakelijke pijnstillers of behandelingen)
-waar haal ik de kracht vandaan om als het 'op' lijkt ,toch door te gaan.
-wie of wat inspireert mij op moeilijke momenten
-verlies van gezondheid vraagt rouwtijd:hoe geef ik mezelf die ruimte .......
Op deze manier omgaan met 'wat mijn lijf me duidelijk maakt' heeft mij geholpen om de mogelijkheden binnen de beperkingen te zien en te ervaren. Ik kan stellen dat ik meer en beter mens geworden ben ondanks/dankzij de pijn.
Aarzel niet om te reageren. In verbinding met elkaar kunnen we elkaars welzijn positief beïnvloeden,daar ben ik van ovetuigd en wil ik graag aan meewerken .
Ik ben een 51 j gehuwde vrouw en sta sinds 2006 op invaliditeit.Ik heb op 17j leukemie gehad dus ben al jong geconfronteerd met sterfelijkheid en gezondheidsproblemen.Ik ben 23 j actief geweest als psychiatrisch verpleegkundige maar rugoperaties en reuma leidden tot invaliditeit.
Ik ben nu 6h per week vrijwilligster op een palliatieve afdeling en sinds kort bestuurslid van de vereniging van mensen met chronische pijn en belangenbehartiging chronische patiënten.
Ik hoop samen met jullie van dit blog een soort lichtpunt te maken waarin we herkenning,steun en kracht vinden bij elkaar.
Abonneren op:
Posts (Atom)